Avonturen van een trouwambtenaar

Met een plop belandt de uitnodiging op mijn deurmat, snel maak ik hem open, u bent van harte uitgenodigd voor de opening van mini camping de Maasakker. Wees op tijd want iemand van de gemeente komt de opening verrichten!

Maar daarmee is nog lang niet alles verteld weet ik, want die ‘iemand van de gemeente’ dat ben ik en als ik er dan toch ben…… ja, dan mag ik de eigenaren als verrassing voor hun gasten ook in de echt verbinden!

Dus kom ik die zaterdag een beetje stiekem naar binnen geslopen met mijn toga in een plastic zak zodat het niet al te veel zou opvallen. De ceremoniemeester zit ook in het complot en al snel komen bruid en bruidegom ook naar boven om zich om te kleden. De bruidgom ziet er schitterend uit in zijn leger galakostuum en ook de bruid is op haar mooist.

Als iedereen na een half uurtje is gaan zitten gaat de muziek aan en kom ik als eerste in toga met de papieren en het ringenkussentje onder mijn arm de tent binnen gelopen. Ik zet mijn standaard neer en leg de akte en het trouwboekje klaar en de gasten worden nu toch wat onrustig.                                                                                                    

Dan gaat de muziek opnieuw aan en komt de bruidegom binnen, iedereen zit nu echt op scherp want nu komt ook de bruid binnen die wordt weggeven door haar beste vriend, een groot applaus stijgt op!

Nadat de rust een beetje is teruggekeerd begin ik de ceremonie. Zijn zoon is getuige en haar dochter komt de ringen brengen, iedereen geniet van de onverwachte wending van deze feestelijke opening.

Zo’n ceremonie moet niet te lang duren, als hij afgelopen is is het tijd voor een toost en na alle felicitaties is er nog één dingetje dat ik moet doen….de camping openen!

Dat gebeurd met het doorknippen van een lint met een botte heggenschaar, waarbij ik verklaar dat de camping geopend is en het huwelijk gesloten!

Tevreden ga ik terug naar huis en als ik ooit op een mooie wandeltocht langs Maas en Waal loop weet ik dat ik van harte welkom ben bij dit leuke getrouwde stel bij http://campingdemaasakker.nl/  .

Als het goed is heb je deze vraag de afgelopen periode te horen gekregen, en heeft je aanstaande iets bijzonders bedacht om je te vragen. Ik wil graag een aantal bijzondere aanzoeken met jullie delen.

Laat ik beginnen met de prins op het witte paard, laten we hem Ruben noemen.

Voor de 30^e verjaardag van zijn liefste Debbie heeft hij iets onvergetelijks geregeld.          Hij smokkelt haar de avond voor haar verjaardag, met een smoesje naar het park, dat door fakkels wordt verlicht. Hij voert haar over een pad langs oude bomen, naar een witte tent versierd met kaarsjes en haar witte lievelingsbloemen. Als ‘hun muziek’ klinkt gaat ze verbouwereerd op het bankje in de tent zitten en dan…….komt Ruben op een wit paard, verkleed als prins aanrijden.

Hij stijgt af en gaat haar dan óók nog toezingen, waarna hij op z’n knieën gaat en haar vraagt: Wil je met me trouwen? Als Debbie haar stem weer terug heeft gevonden antwoord ze met: “Ja, Heeeel graag”!

En schuift hij een ring aan haar vinger.

En dan Hans en Erica: op een mooie zomerse avond op het balkon met een lekker wijntje, bedacht hij zich dat hij zijn leven met haar en niemand anders wilde delen. Daarom ging hij daar op z’n knieën en vroeg haar: “Wil je met me trouwen”? En Erica? Die zei gelijk JA! Daar moest op gedronken worden. Helaas lag de fles champagne bij hem thuis, maar Hans liet zich niet tegenhouden en sprong op z’n fiets. Thuis aangekomen kwam net de buurvrouw naar buiten, die dus als eerste wist wat er aan de hand was want hij kon het niet voor zich houden en riep haar toe: “Buurvrouw we gaan trouwen”!!

Alex had zijn aanzoek aan Linda helemaal voorbereid. Ze gingen een weekendje naar Knokke, lekker golfen en daar wilde hij haar bij de 18^e  hole ten huwelijk vragen. Helaas voor hem was het een erg warme dag en liep het golfen niet bij Linda. Daarom stelde zij bij de 9^e hole voor om lekker op een terrasje te gaan zitten. Plan B was om haar die avond in het restaurant te vragen. Bij binnenkomst vroeg de ober of ze hoog of laag wilde zitten. Linda zei meteen: “Leuk, ik wil wel op zo’n barkruk aan een hoge tafel”. Alex vond dit minder leuk, want je dacht toch niet dat hij op z’n knieën ging terwijl zij een meter hoger zat!

 Door naar plan C. Het was immers een heerlijke avond aan zee en als ze nu na het eten nog een romantische wandeling over het strand zouden maken, dan kon hij haar daar vragen. Helaas bleek bij het naar buiten gaan dat het weer was omgeslagen en er was mist vanuit zee komen opzetten. In haar zomerjurkje met open schoenen zag Linda een strandwandeling niet zitten. Ondertussen brandt de ring bijna een gat in zijn binnenzak, dus bleef er niets anders over dan daar op de boulevard op z’n knieën te gaan en haar te vragen: “Wil je met me trouwen”? En zij reageert met: “Echt, echt”? En hij zei: “ Ja wat dacht je dan”?!

Andere leuke reacties op die belangrijke vraag? Want dat is echt niet altijd gelijk ‘ja’!

-Wil je zelf ook wel?

-Doe niet zo gek!

-Dat meen je niet!

-Grapje zeker?

-Wat moet ik nou zeggen?

-Eindelijk!

-en de leukste vind ikzelf: Ga staan, je hebt een nieuwe broek aan !!!!

En daarna natuurlijk een JA! (anders waren ze ook niet bij mij uitgekomen).

Weddingplannerday  2011

Spannende dag de 24^e november, de dag voor elke serieuze Weddingplanner.

Niet voor de weddingplanners, want zij hebben vooral een heerlijke dag waarin ze mogen genieten van prachtige trouw en feestlocaties, veel optreden van artiesten. Zoals Edwin Monteijn en Gijs van Winkelhof, http://www.monteyn.nl/ 

hier zitten we met z’n drieën op de foto.

Een lekker lunch, hapjes en voldoende te drinken, maar ook de handen uit de mouwen bij het percussie spelen en als klap op de vuurpijl een echte flashmob!

Dus niet spannend voor hen, maar wel voor mij als trouwambtenaar! Want via zo’n enthousiaste weddingplanner, laten we haar Vivian ter Huurne noemen, beter bekend als www.hetbruidsmeisje.nl kwam ik in contact met Erwin den Boer die namens www.Swining.nl deze dag opnieuw mocht organiseren.

Natuurlijk ga ik graag in op deze uitnodiging, maar dan wel anders dan anders.                       

Mijn ervaringen met een (nep)trouwceremonie, een ceremonie tussen twee mensen die niets met elkaar hebben, voelt niet goed, dan ontbreekt de echte emotie, dus wat ga ik dan doen?

En dan weet ik het, ik ga twee leveranciers die direct met huwelijken en huwelijksfeesten te maken hebben aan elkaar verbinden……..                                                                                                  

gelukkig vind ik een gewillig luisterend oor bij Erwin en hij stelt voor om www.Swingin.nl   te verbinden met www.Kasteelfeesten.nl  en zo gebeurd het dus dat Miranda van Maurik en Erwin den Boer, ja zeggen tegen nog veel meer mooie feesten die zij samen organiseren!  En daarna tekenen ze daar ook voor, met bijzondere pennen met rekenmachine, want zaken blijven natuurlijk wel zaken

Als laatste sluit ik de korte ceremonie af met de relatieschijf van vijf, die voor alle relaties geldt dus ook voor zakelijke relaties, van Blanca van den Brand(sociaal psycholoog)  die ik ook graag met jullie wil delen:

1. Aandacht(investeren): blijf de nodige tijd investeren in elkaar en blijf op de hoogte van elkaars leven, aandacht is een van de mooiste dingen die je elkaar kunt geven.
2. Acceptatie(accepteren): jullie zijn twee unieke persoonlijkheden met eigen gewoontes en onhebbelijkheden. Accepteer dat en haal op gepaste momenten je schouders op.
3. Respecteren: houd rekening met elkaars wensen en grenzen en laat geen enkele mogelijkheid onbenut om in te spreken op de verlangens van de ander.
4. Waardering: acht niets vanzelfsprekend en spreek je waardering zo vaak mogelijk uit.
5.Vrijheid: steun en stimuleer elkaar in jullie persoonlijke groei. En laat elkaar vrij, dan halen jullie het mooiste in elkaar naar boven.

Ps wil je weten wat ik het aller lastigste vond?! Dat ik er niet over kon #Twitteren!! #lol   

En walnotenbomen zijn er genoeg in de Dordogne (Frankrijk) en er staat er ook een bij het vakantiehuis van de ouders van Marcel.

Daar werd mijn jongste nichtje Yvonne vorig jaar door hem ten huwelijk gevraagd (leuk was dat ik eerder van dit aanzoek wist dan zij). Gelukkig heeft ze toen JA gezegd en had ik Marcel mijn visitekaartje al toegeschoven tijdens het huwelijk van twee neven, vorig jaar.                                                                                                 

En zo zie je maar weer: van een huwelijk…..komt een huwelijk!

Op de dag van het huwelijk is de notenboom prachtig versierd met heel veel harten, de schommelbank hangt aan een tak en het pad naar de boom is vrijgemaakt in het net gemaaide gras.         

Bijzonder is dat ik dit huwelijk in aanwezigheid van monsieur le Maire van St Armand de Coly mag sluiten , ook hij zet zijn handtekening bij dit bijzondere huwelijk! (ik moest hem wel uitleggen dat ik geen burgemeester ben maar wel huwelijken mag sluiten, dat kennen ze in Frankrijk niet)

En dan zoekt iedereen zijn plekje in de schaduw aan de wortels van de notenboom en staat de bruidegom klaar met hun tweelingzoontjes van anderhalf, terwijl de bruid aan komt lopen met een dierbare vriend.

Het is een prachtige, emotionele ceremonie. Yvonne, die haar meest dierbare gezinsleden moet missen, draagt ze op haar trouwdag heel dichtbij zich aan haar trouwboeket.  

Haar dochter en natuurlijk ook de tweeling hebben een eigen kinderakte die ze mogen tekenen: dat lukt niet als je anderhalf bent maar met vingerverf kan je een prachtige ‘handtekening’ maken! Vandaag trouwt een gezin!

Na afloop toosten we natuurlijk op dit (Franse) geluk met een echte Franse bruidstaart; een “croquembouche” die heerlijk zoet smaakt als je de soesjes er af breekt.  (zo zoet als het huwelijkse geluk is de achtergrond)

Wij als gasten genieten van deze prachtige trouwdag in de Dordogne met een geweldig diner met streekgerechten en natuurlijk heel veel walnoten, aan lange tafels onder de sterren met als afsluiting een privé concert van Eskelina Svanstein, vorig jaar gehoord in Sarlat.

Het woord trouwen is van origine afgeleid van het Gotische woord ‘trou-an’ en het Engelse woord ‘tree’:  je wortelen, want dat doe je immers als je je Jawoord geeft.    En waar kan je dat dan mooier doen dan onder een Franse walnotenboom.

Félicitations à vous deux! Yvonne en Marcel, jullie hebben niet alleen elkaar en de kinderen gelukkig gemaakt met dit huwelijk, maar ook al jullie gasten die hierbij aanwezig waren!

Ja dat kan, want net over de grens in de mooie Belgische Ardennen liggen de meest bijzondere kastelen en landhuizen voor het oprapen. En als je dat huurt ben je een weekend lang grootgrondbezitter met dito huis en aankleding en als klap op de vuurpijl een eigen kapel die zich wel heel goed leent voor een bijzondere huwelijkssluiting.

Een Chateau dat mij erg aan het hart ligt is Chateau Presseux in Sprimont vlak bij Spa. http://www.dewijngaard.nl

Vraag het maar aan Erica en Hans, zij nodigden hun familie en meest bijzondere vrienden uit om te komen logeren op dit landgoed. Ook hun wederzijdse kinderen hadden er zin in en hun vriendinnetjes kwamen met hun ouders mee, dan heb je gelijk héél véél bruidsmeisjes.  

Ik heb al vaker een trouwceremonie in de kapel mogen verzorgen dus weet hoe we die op zijn mooist kunnen inrichten, en nu is er een fantastische vriendin die zorgt voor de sfeervolle aankleding  

Als het tijd is om te beginnen komt ons bruidspaar de indrukwekkende trap van het Chateau af en zien wij ze voor het eerst in hun trouwkleding die helemaal bij ze past.

In optocht loopt het hele gezelschap daarna door naar de kapel waar ik al op ze wacht  

Als iedereen zit komt het bruidspaar op muziek (uitgekozen door één van de kinderen) de  kapel in en genieten wij van een heel bijzondere ceremonie, met persoonlijke accenten en tranen van geluk.

Erica en Hans zeggen JA tegen hun persoonlijke trouwbelofte en tekenen de trouwakte met hun getuigen en daarna tekenen de kinderen de speciale kinderakte.

Daarna gieten de kinderen omstebeurt een laagje gekleurd zand in een fles en het bruidspaar sluit dat af met kiezeltjes van de oprit, als teken van verbondenheid met elkaar, als gezin vanaf dat moment. 

Als klap op de vuurpijl mag ik nog een net ‘stiekem’ getrouwde broer en schoonzus uitnodigen om ook hier in gezelschap van hun familie, JA te zeggen en opnieuw klinkt ook hun JA!                                                                               Vervolgens is het tijd voor de toast op het bordes, bij het verlaten van de kapel wordt het verse bruidspaar nog bestrooid met lavendel.(dat in Frankrijk voor 7 jaar huwelijksgeluk staat)  

Hun gastenboek bestond trouwens uit een fotolijst, een idee dat al langer bestaat maar wel leuk blijft!

Ikzelf moet daarna echt afscheid nemen, hoe gezellig het ook is.

Er moeten nog 600 km gereden worden naar Frankrijk omdat de dag daarna er weer een bruidspaar JA gaat zeggen tegen een ‘Bijzondere Huwelijkssluiting’ dan in een Frans Chateau!

Als je allebei je leven lang al lid bent van scouting….

En je elkaar daar ook ontmoet hebt en op een scoutingveld iets met elkaar hebt gekregen…

Dan wil je daar natuurlijk ook trouwen! Dat was de wens van Bianca en Richard.

Dat het weer die dag wat twijfelachtig was maakte hen niet uit: immers voor scouts is elk weer, goed weer!

Ik maakte me meer zorgen dan zij                                                              had mijn kaplaarzen al klaar staan voor onder de toga 

Omdat het scoutingterrein geen officiële trouwlocatie is, zijn wij op hun trouwdag al vroeg op het stadhuis. Ik heb cupcakes gebakken en zij zetten hun handtekening!  

’s Middags zien we elkaar terug midden in het bos waar drie prachtige tipi’s staan om in te trouwen, een echte ‘tripi’.

Omringd door lavendel, buiten maar toch overdekt, en de zon die zomaar doorbreekt!

Aan de andere kant van het veld staat de ‘bruidstipi’ van  waaruit de bruid wordt weggegeven. Vanavond  brengen ze daar hun huwelijksnacht door op echte vachten, nadat ze eerst een bad hebben genomen in de hottub warm gestookt met sprokkelhout. 

Maar dat is allemaal veel later, eerst klinkt het ‘ja’ op hun persoonlijke trouwbelofte en volgt een heerlijke middag en avond, met familie en scouting familie.

Op hun verzoek verzinnen alle gasten een spreuk die zij op een tegeltje schrijven voor op het toilet en ik geef het goede voorbeeld met een tegeltje met daarop de scouting belofte: 

Op 24 juni 2011 beloofden
Richard & Bianca
 Hun best te doen een goede Scout
 en echtgenoot te zijn,
 en zich te houden aan de Scouts-wet.

We kunnen op ze rekenen!

Het bleef nog lang onrustig daar in het (trouw)bos……

Omdat deze waterwerker ‘ja’ zei tegen zijn landscout.

Tijdens hun vakantie vorig jaar in Frankrijk wisten Fienke en Koen het zeker, ze wilden ja zeggen in Frankrijk op het terras van hun vakantieverblijf aan de Cote d’Azur. En dat in gezelschap van hun vaste vakantie- en beste vrienden, met hun schattige dochtertje als bruidsmeisje.

Trouwen: heel puur en persoonlijk!

                                                                                                    De waarheid gebiedt wel om te vertellen dat hun familie en andere vrienden aan dit idee moesten wennen. Toch zetten ze door en besluiten ze om na hun trouwen in Frankrijk, ook in Nederland hun huwelijk in de kerk te bevestigen en daar wel meer gasten bij uit te nodigen.

Maar eerst hun trouwmoment in Frankrijk.                                                                               De dag voor het huwelijk kom ik samen met de fotograaf langs om alvast wat foto’s te maken en de prachtige locatie te verkennen.

We sturen de bruidgom weg om de cabriolet te gaan wassen en maken alvast foto’s van de prachtige trouwkleding, nu nog op een hangertje.

En wat een uitzicht! Vanaf het terras bij het zwembad kijk je ver weg tot aan de  middellandse zee.

Daar gaan we de dag daarna de stoelen opstellen, onder de mooie oude net gesnoeide kastanjeboom.

De volgende dag, is de lucht helemaal open gewaaid en stralend blauw.

                                                                                                                                                           Als alles klaar staat gaat de Iphone met Franse muziek aan en komt Fienke aangelopen naar de trap waar Koen haar opwacht, wat een mooi moment.

De ceremonie daarna vertelt hun verhaal en het verhaal van hun vriendschap met de getuigen.

En na het ja-woord komt de kleine Anniek met de trouwringen en zij deelt graag kusjes uit.

                                                                                                                                                           Daarna vertel ik een mooi verhaal over het houden en onderhouden van de liefde, want dat is net als met zand in je hand, als je je hand te hard dichtknijpt sijpelt het zand tussen je vingers door, houd daarom de liefde vast, ondersteun haar, maar knijp niet te hard je hand dicht.

Ter afsluiting vullen het bruidspaar en hun getuigen een glazen flesje met zand van het strand van Saint Maxime, als blijvende herinnering van hun mariage en France.

Na afloop snijd de bruid het stokbrood en de bruidegom ontkurkt de champagne en schuiven wij ook aan voor de hightea, daarna gaan we naar het strand voor geweldige foto’s met het bruidspaar al dansend aan de kustlijn. 

En dan door naar de haven met de super de luxe jachten. 

Wat een trouwdag, moe maar voldaan gaan wij daarna terug naar onze vakantieplek, gelukkig ook met hetzelfde superuitzicht, nog maar even nagenieten nu we er toch zijn.

Twee weken later mag Fienke opnieuw haar mooie trouwjurk aan en Koen is weer helemaal de bruidegom als ze samen de kerk inlopen. Eigenlijk is het heel slim, ze vieren twee keer hun trouwdag en hebben ja gezegd precies zoals ze dat zelf het liefste wilde!